Σε πρόσφατο άρθρο της Ν.Α. αναλύαμε την πολιτική κρίση που έχει ξεσπάσει στη Δημ. της Μακεδονίας. Το καινούργιο εδώ είναι η κλιμάκωση της επίθεσης του αλβανικού σοβινισμού που πυροδοτεί με τη σειρά της τη για πρώτη φορά τόσο ανοιχτή τραμπούκικη επίθεση του μακεδονικού (στην πραγματικότητα ρωσόδουλου) φασισμού μέσα στο κοινοβούλιο. Συγκεκριμένα δεν είναι τόσο η ίδια η επίθεση των αλβανών επεκτατιστών-διαμελιστών όσο η υποστήριξη που αυτοί έχουν από την ηγεσία της ευρωπαϊκής και της αμερικάνικης διπλωματίας, ο προβοκατόρικος παράγοντας που σπρώχνει ολοένα και περισσότερο τη γειτονική μας χώρα προς το ρωσικό νεοχιτλερικό άρμα.

Το κρυμμένο μυστικό της βρίσκεται στη διαφορετική διαδικασία επικύρωσης (καλύτερα μη επικύρωσης της) από ΕΕ και ΝΑΤΟ

Χαρούμενη η Δύση χειροκροτάει μια συμφωνία που το πιθανότερο δεν θα επικυρωθεί τελικά ούτε από τους δύο λαούς, ούτε από τις κυβερνήσεις τους, πράγμα που θα λειτουργήσει μέσα στην πρώτη σαν ένας ακόμα παράγοντας κρίσης και αποσύνθεσης.

Κατ αρχήν αυτή η συμφωνία δεν θα επικυρωθεί ποτέ στ αλήθεια από το λαό της μικρής γειτονικής μας χώρας καθώς το περιεχόμενό της θα της έχει επιβληθεί από τα έξω με τη βία.

Και ξαφνικά, από τα τέλη του 2017, ο Τραμπ έβαλε στο τραπέζι μια «νέα», στην πραγματικότητα πολύ παλιά, λύση για την οριστική «ειρήνευση» στα Βαλκάνια και ειδικότερα στο τρίγωνο Σερβία - Κόσοβο - Αλβανία:

Tο κανιβαλικό εθνοφασιστικό συλλαλητήριο της 20ης του Γενάρη στο Σύνταγμα έκανε τα στομάχια πολλών δημοκρατικών και προοδευτικών ανθρώπων να σφιχτούν. Το καθεστωτικό τέρας, με τους παπάδες του, τους άμεσα ή έμμεσα συμμετέχοντες στρατιωτικούς του, τη σοβινιστική αντιδραστική ιντελιγκέντσια του και πάνω απ’ όλα με τους μαχαιροβγάλτες ναζιστές του της «Χρυσής Αυγής» ήταν εκεί. Δεν ήταν όσο μαζικό διακήρυσσε πως θά ‘ταν, μάζεψε ωστόσο μια όχι αμελητέα μάζα, κυρίως από το πολιτικά πιο καθυστερημένο και γεμάτο εθνικιστικές προλήψεις κομμάτι του συντηρητικού κόσμου και, το χειρότερο, είχε πίσω του ένα γενικά πλειοψηφικό ρεύμα.