Ένα χρόνο μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού στο Αφρίν της βόρειας Συρίας, Τουρκία και Ρωσία φαίνονται να έχουν έρθει πολύ κοντά, σε τέτοιο βαθμό ώστε να διεξάγουν κοινές ανεξάρτητες περιπολίες σε ορισμένες πόλεις του βορρά. Στην πραγματικότητα η μεταξύ τους συνεννόηση σε συνδυασμό με την τυφλή και γουρουνίσια στάση των δυτικών χωρών οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την Τουρκία σε μια κατάσταση αυξανόμενης

 Η προαναγγελθείσα παραίτηση του πρωθυπουργού της Τουρκίας Νταβούτογλου από τη θέση του, αλλά και από την προεδρία του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) δημιούργησε νέο κύμα επικρίσεων κατά του Τούρκου προέδρου Ερντογάν.

Tα πλήγματα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Συρία δεν έχουν καμμιά σχέση με οποιαδήποτε απελευθέρωση του συριακού λαού ή έστω ελάφρυνση του ζυγού του από τις κατοχικές δυνάμεις της ρώσικης υπερδύναμης που με τη βοήθεια του κτηνώδους Ασσαντ και του επεκτατικού Ιράν ματοκυλούν και βασανίζουν εδώ και χρόνια τη μαρτυρική Συρία. Αντίθετα πρόκειται για μια ακόμα προβοκάτσια (*) του Τραμπ υπέρ της πουτινικής διπλωματικής μηχανής που τον έφερε στην εξουσία καθώς τα όποια πλήγματα που θα καταφέρει η υπό τον Τραμπ πολεμική αρμάδα στις δυνάμεις του Άσαντ έρχονται αφού έχει προηγούμενα καταπροδοθεί από τη Δύση και έχει εγκαταλειφθεί στα χέρια των κατοχικών δυνάμεων και των προβοκατόρων φασιστών της Αλ Νούσρα η δημοκρατική και πατριωτική συριακή αντίσταση.

Όσο και να παριστάνουν τους φιλοδυτικούς οι Μητσοτάκης – Δένδιας – Τσίπρας και γενικότερα το ελληνικό διακομματικό καθεστώς σε επίπεδο κορυφής θα αφήνει τα ίχνη της πραγματικής του πολιτικής φυσιογνωμίας. Έχουμε εξηγήσει επανειλημμένα το ρόλο που επιφυλάσσει για τη χώρα μας σαν πέρασμα προς τη Δύση ο νεοχιτλερικός άξονας Ρωσίας-Κίνας. Σε προηγούμενο άρθρο μας («Κινέζοι νεοχιτλερικοί: η ΕΕ αρχίζει να αντιστέκεται, ο μεγαλύτερος λακές τους αποκαλύπτεται, η εργατική τάξη στην πρωτοπορία του αντιφασιστικού μετώπου», 18/9) καταγγέλλαμε με στοιχεία τη σκανδαλώδη διπλωματική υποστήριξη που παρέχει το ελληνικό διακομματικό καθεστώς στο φασιστικό καθεστώς του Πεκίνου. Θυμόμαστε επίσης πώς τη δεκαετία του ’90 ο επίσημος εγχώριος πολιτικός κόσμος συμμετείχε στο διαμελισμό και τη γενοκτονία της Βοσνίας στο πλευρό των σέρβων διαμελιστών (ΧΑ – ψευτοΚΚΕ – ΠΑΣΟΚ – ΝΔ).

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι δεν είναι πολύ δύσκολο μια άρχουσα τάξη, που σε κάθε περίπτωση κρατάει στα χέρια της την ενημέρωση ενός λαού, να το μετατρέψει σε έναν αντιδραστικό όχλο, αν αυτή η τάξη στο σύνολό της ακολουθήσει την πιο αντιδραστική της μερίδα η οποία με τη σειρά της υπηρετεί πολιτικά την πιο φασιστική υπερδύναμη. Αυτό συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας. Είναι η τρίτη φορά που συμβαίνει αυτό και είναι η χειρότερη.

Δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στις παγκόσμιες αντιστάσεις στο νεοχιτλερικό άξονα η πρόσφατη παλατιανή μεταβίβαση εξουσίας στη Συρία παρά το πελώριο μίσος που έχει στη Ρωσία αλλά και στην έκπτωτη πλέον ηγεσία Ασαντ ο καταβασανισμένος συριακός λαός. Σύμφωνα με όλα τα στοιχεία που έχουν έρθει στη δημοσιότητα αυτή τη μεταβίβαση δεν μπορεί παρά να την έχει οργανώσει η κατοχική υπερδύναμη, η πουτινική Ρωσία για να βαθύνει παραπέρα την εξουσία της στη χώρα αλλά και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή.

H Τουρ­κί­α βρί­σκε­ται σή­με­ρα στην αιχ­μή των πα­γκό­σμιων α­ντι­θέ­σε­ων. Η α­ντί­στα­σή της στην προ­σπά­θεια πε­ρι­κύ­κλω­σης και α­πο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης από τη ρω­σι­κή νε­ο­τσα­ρι­κή υ­περ­δύ­να­μη μπο­ρεί να α­πο­μα­κρύ­νει τον κίν­δυ­νο πολέ­μου που οι ρώ­σοι νε­ο­χι­τλε­ρι­κοί σχε­διά­ζουν κα­τά της ευ­ρω­πα­ϊ­κής η­πεί­ρου.

Τόσο από τα συγκεκριμένα στοιχεία της υπόθεσης όσο κι απ’ το ιστορικό της εύκολα μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι στο στρατιωτικό επεισόδιο Τουρκίας – Ρωσίας, το δίκιο είναι με την πρώτη. Από την πρώτη στιγμή της στρατιωτικής της επέμβασης στη Συρία η ρώσικη αεροπορία προχωράει συστηματικά σε παραβιάσεις του τούρκικου εναέριου χώρου

 Τις πρώτες μέρες του Μάρτη, οι Κούρδοι σοσιαλφασίστες του PYD-YPG (Συριακό τμήμα του ΡΚΚ) που ελέγχουν ένοπλα το μεγαλύτερο μέρος του βορρά της Συρίας, ανακοίνωσαν ότι ήλθαν σε συμφωνία με τη Ρωσία (!) ώστε να παραδώσουν στο συριακό καθεστώς του γενοκτόνου – κουΐσλιγκ Άσαντ μια στενή λωρίδα γης που τους χωρίζει από τον τουρκικό στρατό και τους Σύρους αντικαθεστωτικούς αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), στη βόρεια Συρία (http://www.protothema.gr/world/article/658878/oi-kourdoi-tis-surias-sumfonisan-me-ti-rosia-na-paradosoun-periohes-ston-asad).

  Ο συριακός εμφύλιος, τον οποίο πυροδότησε η ισλαμοφασιστική εξέγερση, μαίνεται και βαθαίνει τη διάσπαση του συριακού έθνους, την ώρα που ο ιμπεριαλισμός, σε όλες του τις εκφάνσεις, αλλά πάντα με κρυφό πρωταγωνιστή το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό, εκδηλώνει τη βρώμικη επεμβατική φύση και στη Συρία, μετά το έγκλημα του κατά της Λιβύης.