Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η χειρότερη ζημιά για τη χώρα μας, και ακόμα περισσότερο για όλη την Ευρώπη που κάνει η ελληνική αστική τάξη είναι όταν στοιχίζεται πίσω από τους κνίτες Τσίπρα και Κοτζιά ενάντια στην Τουρκία του Ερντογάν με ελάχιστες εξαιρέσεις, θεωρώντας ότι έχει να κάνει με έναν βάρβαρο οθωμανό τόσο στα Ίμια, όσο και στους κυπριακούς υδρογονάνθρακες, και τον οποίο μπορεί να τον αντιμετωπίσει μόνο αν έχει δίπλα της τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Ένα χρόνο μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού στο Αφρίν της βόρειας Συρίας, Τουρκία και Ρωσία φαίνονται να έχουν έρθει πολύ κοντά, σε τέτοιο βαθμό ώστε να διεξάγουν κοινές ανεξάρτητες περιπολίες σε ορισμένες πόλεις του βορρά. Στην πραγματικότητα η μεταξύ τους συνεννόηση σε συνδυασμό με την τυφλή και γουρουνίσια στάση των δυτικών χωρών οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την Τουρκία σε μια κατάσταση αυξανόμενης

 

Με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στη Συρία η ρωσική υπερδύναμη κάνει για πρώτη φορά τη δική της ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση στη Μέση Ανατολή που προετοίμασε επιμελώς και για μια μακρά περίοδο με διάφορες προβοκάτσιες χωρίς η ίδια να φαίνεται σαν επιθετική δύναμη.

  Ο συριακός εμφύλιος, τον οποίο πυροδότησε η ισλαμοφασιστική εξέγερση, μαίνεται και βαθαίνει τη διάσπαση του συριακού έθνους, την ώρα που ο ιμπεριαλισμός, σε όλες του τις εκφάνσεις, αλλά πάντα με κρυφό πρωταγωνιστή το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό, εκδηλώνει τη βρώμικη επεμβατική φύση και στη Συρία, μετά το έγκλημα του κατά της Λιβύης.

Οι τελευταίες κατακλυσμιαίου χαρακτήρα εξελίξεις τόσο όσον αφορά στο συριακό σφαγείο, όσο και συνολικά στη Μέση Ανατολή αποτελούν ουσιαστικά την ταφόπλακα μιας ανάλυσης που καταταλαιπώρησε το τσακισμένο σήμερα προοδευτικό κίνημα χοντρικά από το 1980, όταν και το τελευταίο κάστρο των προλεταριακών και αντιιμπεριαλιστικών επαναστάσεων, η Λαϊκή Κίνα, έπεσε στα χέρια της κινέζικης κρατικομονοπωλιακής αστικής τάξης νέου τύπου, που είχε για ηγέτη της τον σοσιαλφασίστα ρεβιζιονιστή Τενγκ Σιάο Πινγκ.

 

Στη Συ­ρί­α απο­κα­λύ­πτε­ται μέ­ρα με τη μέ­ρα όλη η βρω­μιά του ιμπε­ρια­λι­στι­κού κό­σμου, όχι μο­νά­χα του φα­σι­στι­κού ανα­το­λι­κού, αλλά και του φι­λε­λεύ­θε­ρου δυ­τι­κού.

  Δη­μο­σιεύ­ου­με πα­ρα­κά­τω την α­πά­ντη­ση του γραμ­μα­τέ­α της Ο­ΑΚ­ΚΕ, σ. Ηλί­α Ζα­φει­ρό­που­λου, ό­πως δό­θη­κε σε ε­ρώ­τη­μα για το με­τα­να­στευ­τι­κό κα­τά τη δια­κα­να­λι­κή συ­νέ­ντευ­ξη τύ­που στην προ­ε­κλο­γι­κή κα­μπά­νια του Σε­πτεμ­βρί­ου 2015. <<Ε­ρώ­τη­ση:  Τι έ­χε­τε να πεί­τε για το προ­σφυ­γι­κό και με­τα­να­στευ­τι­κό ζή­τη­μα στην Ελ­λά­δα και την Ευ­ρώ­πη;

 Τις πρώτες μέρες του Μάρτη, οι Κούρδοι σοσιαλφασίστες του PYD-YPG (Συριακό τμήμα του ΡΚΚ) που ελέγχουν ένοπλα το μεγαλύτερο μέρος του βορρά της Συρίας, ανακοίνωσαν ότι ήλθαν σε συμφωνία με τη Ρωσία (!) ώστε να παραδώσουν στο συριακό καθεστώς του γενοκτόνου – κουΐσλιγκ Άσαντ μια στενή λωρίδα γης που τους χωρίζει από τον τουρκικό στρατό και τους Σύρους αντικαθεστωτικούς αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), στη βόρεια Συρία (http://www.protothema.gr/world/article/658878/oi-kourdoi-tis-surias-sumfonisan-me-ti-rosia-na-paradosoun-periohes-ston-asad).

 

Σήμερα Τετάρτη 2/11 ημέρα επίσκεψης στην Αθήνα του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Λαβρόφ έγινε διαδήλωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα κατά της βαρβαρότητας του καθεστώτος Άσαντ και των ρώσικων βομβαρδισμών στη Συρία, που διοργανώθηκε από μια λαϊκή επιτροπή Σύριων που ζουν στην Ελλάδα.

 

Το άνοιγμα των συνόρων  από την κυβέρνηση Τσίπρα μεγαλώνει τη διάσπαση της Ευρώπης για λογαριασμό του Πούτιν 

Η χρε­ω­κο­πί­α της Ελ­λά­δας τραυ­μά­τι­σε βα­θιά την πο­λι­τι­κή και οι­κονο­μι­κή ε­νό­τη­τα της Ε­Ε. H κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα, με το προ­βο­κα­τό­ρι­κο ά­νοιγ­μα των θα­λάσ­σιων συ­νό­ρων της χώ­ρας που έ­κα­νε χω­ρίς προ­η­γού­με­νη συ­νεν­νό­η­ση με την Ε­Ε και σε συ­νερ­γα­σί­α με τους φί­λους της ρώ­σικης δι­πλω­μα­τί­ας στην Ε­Ε, δη­λα­δή με τη βο­ή­θεια των Μέρ­κελ-Ο­λά­ντ-Ρέ­ντζι-Γιουν­κέρ, δί­νει τώ­ρα έ­να μεγα­λύ­τε­ρο χτύ­πη­μα στην καρ­διά της Ευ­ρώ­πης, έ­να χτύ­πη­μα στη δη­μο­κρα­τι­κή της ε­νό­τη­τα.