Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Οι αποκαλύψεις για την ύπαρξη μιας καμπάνιας επηρεασμού του αμερικανικού λαού μέσω διαφημίσεων του facebook για λογαριασμό του Κρεμλίνου και πιο πολύ η αποκάλυψη ότι το τελευταίο μπορούσε να οργανώνει διαδηλώσεις λευκών ρατσιστών και να προκαλεί αντιδιαδηλώσεις αντιφασιστών μέσα σε περιφερειακές πολιτείες των ΗΠΑ, δίνει νέα διάσταση στην επέμβαση των νέων τσάρων στα εσωτερικά της ανταγωνιστικής τους αμερικανικής υπερδύναμης. Αυτό που είναι εκπληκτικό στην δεύτερη περίπτωση είναι το πόσο καλά η ρώσικη υπερδύναμη παρακολουθεί, μελετάει και αναλύει τις αντιθέσεις πολιτικές και κοινωνικές μέσα στις ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να επεμβαίνει σε αυτές και μάλιστα άμεσα ή έμμεσα και στους δύο πόλους κάθε τέτοιας αντίθεσης.

Δημοσιεύουμε την παρακάτω δήλωση που ανάρτησε στο προφίλ του στο fb ο υποψήφιος μας στη Θεσπρωτία και παλιός φίλος του κόμματος Φώτης Παπαγεωργίου:

<<Από φίλος και ψηφοφόρος της ΟΑΚΚΕ τα τελευταία 30 χρόνια, προχώρησα σε ένα σημαντικό βήμα για τις εκλογές της 21ης Μαΐου 2023.

Αποφάσισα, αποδεχόμενος την πρότασή της, όχι μόνο την στήριξή μου στην ΟΑΚΚΕ, αλλά και την συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιό της στη Θεσπρωτία.

Πιστεύω ότι για όλη την Ευρώπη ξεκινάει μια νέα ιστορική περίοδος, ανοικτής πλέον επίθεσης του Ρωσοκινέζικου άξονα, με πρώτο θύμα την μαρτυρική και συνάμα ηρωική Ουκρανία. Στο πλαίσιο αυτής της νέας πραγματικότητας και της πολιτικής κατάστασης στη χώρα μας, θεώρησα ότι το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω, είναι να βοηθήσω την πολιτική οργάνωση (ΟΑΚΚΕ), που με πολιτικές αναλύσεις εδώ και χρόνια είχε προβλέψει και προειδοποιούσε γι αυτή την φασιστική επίθεση.

Εύχομαι στην ΟΑΚΚΕ καλό εκλογικό αγώνα και καλά αποτελέσματα!>>.

 

Στην πρώ­τη μας α­να­κοί­νω­ση για το ε­κλο­γι­κό α­πο­τέ­λε­σμα της 20ης του Σε­πτέμ­βρη, ση­μειώ­να­με ό­τι α­πο­τέ­λε­σε μια νί­κη της γραμ­μής «μέ­σα στην Ευ­ρώ­πη ε­νά­ντια στην Ευ­ρώ­πη» (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και λι­γό­τε­ρο Α­ΝΕΛ) έ­να­ντι της γραμμής «έ­ξω α­πό την Ευ­ρώ­πη ε­νά­ντια στην Ευ­ρώ­πη» (ΛΑ­Ε του Λα­φα­ζά­νη) και «μέ­σα στην Ευ­ρώ­πη με μι­κρο­α­ντι­στά­σεις σε αυ­τήν» (κύ­ριος εκ­φρα­στής της η ΝΔ).

   Να βαθύνουμε την στρατηγική μας ανάλυσή μέσα από τη λαθεμένη μας τακτική εκτίμηση για την προεδρική εκλογή    Τελικά η εκτίμηση μας, που τη δημοσιεύσαμε στην ιστοσελίδα μας στις 18/12 και τη διατυπώσαμε με κάθε επιφύλαξη , ότι το πολιτικό σύστημα κορυφής προτιμούσε τώρα εκλογή προέδρου της δημοκρατίας και κυβέρνηση Σαμαρά για ένα διάστημα και να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία λίγο αργότερα αποδείχτηκε λαθεμένη.

Η ΟΑΚΚΕ μόλις πραγματοποίησε το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα στο στόχο που είχε να κατέβει σε αυτές τις βουλευτικές εκλογές σε όσο το δυνατό περισσότερες εκλογικές περιφέρειες. Κατάθεσε τον εκλογικό συνδυασμό της για τις 48 από τις 59 εκλογικές περιφέρειες με τη συγκινητική στήριξη συντρόφων και φίλων της οργάνωσης.

Πρόκειται για μια σημαντική επιτυχία με δεδομένη τη δύσκολη δεκαπενταετία που περάσαμε κόντρα στο  όσο ποτέ  κυρίαρχο  στον κόσμο της αριστεράς σοσιαλφασιστικό ρεύμα, μία κυριαρχία που την εξασφάλισε αφού κατάφερε να ενοχοποιήσει την Ευρώπη για τη χρεωκοπία, τα μνημόνια και την καταστροφή της παραγωγής που το ίδιο και οι φιλικές του πρωθυπουργίες προκάλεσαν.

Η πολιτική μεταβολή στην Ιταλία – ένα από τα ιδρυτικά κράτη-μέλη της ΕΕ – είναι για την Ευρώπη ένα πολύ ισχυρό πλήγμα, ισχυρότερο ακόμα κι από τη βρετανική αποχώρηση η οποία ήταν περισσότερο μια αντίδραση του αγγλικού αυτοκρατορικού ιμπεριαλιστικού πνεύματος των τόρηδων ενάντια στην υποταγή στην ηπειρωτική Ευρώπη, η οποία ενισχύθηκε από τη Ρωσία (Φάρατζ), παρά μια στρατηγική στροφή προς το νεοχιτλερικό στρατόπεδο. Στην περίπτωση των πρόσφατων ιταλικών κοινοβουλευτικών εκλογών

Με τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε Ουγγαρία και Βουλγαρία φάνηκε σαν να διαμορφώνεται μια αντιφατική εικόνα για την πορεία της Ευρώπης απέναντι στις εσωτερικές πιέσεις που δέχεται απ’ το ρώσικο ιμπεριαλισμό. Στην πρώτη περίπτωση, η ήττα του μισοδικτατορικού καθεστώτος Ορμπάν και η άνοδος του Πέτερ Μαγιάρ προκάλεσαν έντονη ανακούφιση, αντιμετωπιζόμενες σαν μια πολύ αποφασιστική νίκη απέναντι σε ένα χρόνιο εμπόδιο στη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στον αντίποδα, στη Βουλγαρία, η ενίσχυση του Ρούμεν Ράντεφ προκάλεσε μεγάλο σοκ στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες καθώς είδαν την ανάδειξη ενός καθαρά ρωσόφιλου πρωθυπουργού ακριβώς τη στιγμή που η Βουλγαρία από απλό μέλος της ΕΕ αναβαθμιζόταν και γινόταν μέλος της Ευρωζώνης.

Αυτό που φαίνεται σαν μια απόλυτη αντίφαση κατά τη γνώμη μας δεν είναι. Γιατί από τις δύο αυτές φαινομενικά αντίθετες κινήσεις εκείνη που είναι πιο κοντά στην πραγματική κίνηση της Ευρώπης αυτή τη στιγμή είναι αυτή της Βουλγαρίας και όχι αυτή της Ουγγαρίας. Είμαστε δηλαδή ακόμα στην περίοδο της συνέχισης της προέλασης των πουτινόφιλων δυνάμεων και όχι στην αρχή της προέλασης των αντιπουτινικών. Γιατί ναι μεν υπάρχει στο ουγγρικό εκλογικό αποτέλεσμα μια ήττα του πιο ανοιχτά ρωσόφιλου πολιτικού μπλοκ της Ουγγαρίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει την άνοδο στην εξουσία ενός πραγματικά φιλοευρωπαϊκού και αντιπουτινικού μπλοκ, αλλά μιας πιο ύπουλης, πιο καλυμμένης και πιο ανεκτής από την Ευρώπη παραλλαγή του πουτινισμού, η οποία αντί να τη συσπειρώνει θα μπορεί να τη διασπά.

Η Γαλλία, η Ευρώπη και στην πραγματικότητα ολόκληρος ο πλανήτης ζει μια ιστορική στιγμή. Ο γαλλικός λαός κατέβηκε μαζικά όσο ποτέ στις κάλπες και δημιουργώντας ένα πελώριο δημοκρατικό παλιρροϊκό κύμα έδωσε ένα καίριο χτύπημα στο φασισμό σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή των παγκόσμιων εξελίξεων. Καίριο όχι μονάχα γιατί έκοψε το δρόμο προς την εξουσία στους ρατσιστές απόγονους της γαλλικής αποικιοκρατίας και της δοσιλογικής κυβέρνησης του Βισύ, αλλά ακόμα περισσότερο γιατίαπενεργοποίησε με ταπεινωτικό τρόποτο καταστροφικότερο πολιτικό εργαλείοπου διαθέτει μέσα στην πολιτικοστρατιωτικά σημαντικότερη χώρα της Ευρώπης η νεοχιτλερική Ρωσία, και σε μεγάλο βαθμό ταπείνωσε και τον ίδιο τον Πούτιν που βιάστηκε προχθές έστω έμμεσα να προεξοφλήσει την επιτυχία της. Στην πραγματικότητα ο γαλλικός λαός ανέκοψεσε μεγάλο βαθμό την ευρύτερη πολιτική διείσδυσης και διάσπασης που η πουτινική Ρωσία ακολουθεί παράλληλα με τημεγάλη στρατιωτική επίθεση και το βάρβαρο, καταχτητικό-αποικιακόπόλεμο που έχει εξαπολύσει ενάντια στη δημοκρατική Ευρώπη.

Βενεζουέλα: Το ψευτο-σοσιαλιστικό καθεστώς Μαδούρο είναι πια μια ανοιχτή φασιστική, τρομοκρατική δικτατορία αφού έχασε την υποστήριξη της φτωχολογιάς και του λαού 

Προστάτης του ο νεοχιτλερικός άξονας του πολέμου Ρωσίας-Κίνας και οι τοπικοί του  συνεργάτες, Βραζιλία, Μεξικό και Κολομβία