Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Οι δυνάμεις του στρατηγού Χαφτάρ, υποστηριζόμενου από τη ρωσική υπερδύναμη, τη φασιστική Αίγυπτο, τα φιλοπουτινικά πλέον λόγω έχθρας με τους αδελφούς μουσουλμάνους  ΗΑΕ και Σαουδική Αραβία, καθως και τη Γαλλία, που στην Αφρική βγάζει το χειρότερο ιμπεριαλιστικό εαυτό της όπου αυτός αφορά τους υδρογονάνθρακες,

Τίποτα το περίεργο δεν υπάρχει με το ότι την ειρήνη στη Γάζα κατάφερε να τη φέρει ο πιο αποκρουστικός όσο και γελοίος τύπος, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, καθώς ήδη αρχίζει να γίνεται αντιληπτό ότι δεν πρόκειται για κάποια αληθινή ειρήνη παρά μόνο για μια εύθραυστη ανακωχή. Η ανακωχή διαφέρει από την ειρήνη στο ότι οι δύο πλευρές δεν έχουν παραιτηθεί από το βασικό στόχο τους που είναι η κάθε μια να εξουδετερώσει την άλλη, και στο ότι ταυτόχρονα διατηρούν τα μέσα για να πραγματοποιήσουν αυτό το στόχο. Τίποτα δεν δείχνει ότι ο «ειρηνοποιός» σκοπεύει να αφαιρέσει αυτά τα μέσα από κάποια από τις δύο πλευρές. Αντίθετα κάνει ότι μπορεί για να τις ενισχύσει να τα διατηρήσουν. Γενικά δεν υπάρχει τίποτα το ανεξήγητο στο ότι ένας υποψήφιος δικτάτορας των ΗΠΑ και κυρίως ένας φίλος και θαυμαστής του Πούτιν, σταματάει προσωρινά έναν πόλεμο στον οποίο και οι δύο πλευρές του τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας, εν προκειμένω η Χαμάς και η κλίκα Νετανιάχου είναι ανοιχτά φιλοπουτινικές. Αυτή είναι η θεμελιώδης διαφορά του πόλεμου της Γάζας με τον πόλεμο της Ουκρανίας όπου οι δύο εχθροί ανήκουν σε πραγματικά παγκόσμια ανταγωνιστικά στρατόπεδα όποτε δεν υπάρχει έδαφος για ψεύτικους ειρηνοποιούς σαν τον Τραμπ *.

Έχουμε κατ επανάληψη επισημάνει ότι την ίδια ώρα που η κυβέρνηση Τσίπρα καμώνεται πως κάνει διαπραγματεύσεις για να ελαφρύνει τα μνημονιακά μέτρα για το λαό, εκείνο που κάνει είναι να μετατρέπει τις διαπραγματεύσεις σε ένα από τα καλύτερα εργαλεία της με τα οποία καταστρέφει ανελέητα την παραγωγή της χώρας, οπότε τελικά και την καταναλωτική δυνατότητα του πληθυσμού της, μία καταστροφή που αποδίδει στην ΕΕ. Το πιο βασικό για την κυβέρνηση, είναι ότι έτσι συνεισφέρει αποφασιστικά στον κεντρικό πολιτικό στόχο του αφεντικού της, της πουτινικής Ρωσίας, που είναι η διάσπαση της Ευρώπης, ιδιαίτερα του σκληρού της πυρήνα που είναι η Ευρωζώνη. 

ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΚΥΨΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΥΙΣΛΙΓΚ ΤΡΑΜΠ

Μόνο ένας προβοκάτορας στην υπηρεσία του νεοναζί Πούτιν θα απαιτούσε προσάρτηση της Γροιλανδίας την ώρα που οι ΗΠΑ είχαν με τις υπάρχουσες διμερείς συμφωνίες τη δυνατότητα κάθε αμυντικής αλλά και εξορυκτικής δραστηριότητας στο απέραντο νησί.

Όμως ο Τραμπ δεν είναι μόνο ένας αποκρουστικός αλλά και ένας αδύναμος φασίστας. Γιατί οι ΗΠΑ είναι ακόμα μια δημοκρατική χώρα και όχι μια χώρα μακρόχρονα δουλεμένη στο νεοναζιστικό επεκτατισμό όπως η Ρωσία του Πούτιν. Γι αυτό άλλωστε ως τώρα ο Τραμπ κάνει μόνο αναίμακτες για τις ΗΠΑ επεμβάσεις που εξασφαλίζουν στη Ρωσία τη δυνατότητα να αντικαθιστά τοπικούς ρωσόφιλους φασίστες με άλλους ακόμα πιο υποτακτικούς της.

Αυτό σημαίνει ότι το χέρι του Τραμπ θα κοβόταν σύντομα όχι μόνο από τους αμερικανούς δημοκράτες αλλά και από τους δικούς του MAGA απομονωτιστές αν η Ευρώπη τολμούσε να πολεμήσει και να δώσει τους πρώτους νεκρούς αμερικανούς στρατιώτες που θα επιχειρούσαν να προσαρτήσουν ευρωπαϊκό έδαφος, πόσο μάλλον όταν αυτό είναι το έδαφος της ειρηνικής και δημοκρατικής Γροιλανδίας.

Για μια τέτοια ισχυρή απάντηση στον Τραμπ μόνο μια προϋπόθεση υπάρχει: η σταθερή αντιφασιστική ενότητα των ευρωπαϊκών λαών.

Αθήνα, 18/1/2026

Η Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ καταδικάζει την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο από τις ΗΠΑ του Τραμπ σαν μια ωμή, πολεμική ιμπεριαλιστική επίθεση ενάντια σε μια κυρίαρχη χώρα και σαν μια στρατηγική προβοκάτσια υπέρ του νεοχιτλερικού ρωσοκινεζικού Αξονα. Ο Μαδούρο είναι ένας απεχθής φασίστας και ωμός δικτάτορας αλλά μόνο ο λαός της Βενεζουέλας είχε το δικαίωμα να τον καθαιρέσει με την βία, καθώς αυτός στηριζόταν σε εσωτερικές αντιδραστικές δυνάμεις και όχι σε έναν οποιονδήποτε ξένο κατοχικό στρατό. Γι αυτό με αυτήν την απαγωγή ενισχύθηκαν πολιτικά σε βάθος χρόνου και δεν αποδυναμώθηκαν οι φασίστες που στήριζαν ως τώρα το Μαδούρο. 

Κάθε ειρηνόφιλος άνθρωπος οφείλει να καταδικάσει την εισβολή της Τουρκίας και την κατοχή μιας λωρίδας εδάφους της Βόρειας Συρίας και να απαιτήσει την άμεση αποχώρηση και αυτού του ξένου στρατού από τη χώρα. Αυτό το λέμε παρόλο που υπάρχει πραγματικό ζήτημα άμυνας της Τουρκίας σαν χώρας από τις τρομοκρατικές επιθέσεις του φασιστικού εθνοσοβινιστικού ΡΚΚ που εμφανιζόμενο σαν YPGέχει αποκτήσει ισχυρές στρατιωτικές θέσεις στη Βόρεια Συρία λειτουργώντας πραξικοπηματικά μέσα στον κουρδικό πληθυσμό αρχικά κάτω από την προστασία του Ασαντ, της Ρωσίας και τελευταία των ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι η πιο ουσιαστική απάντηση του ΡΚΚ στην τούρκικη επίθεση ήταν ο βομβαρδισμός του τουρκικού πληθυσμού με αποτέλεσμα το θάνατο 6 αμάχων. Για μας όμως τόσο γενικά αλλά και ειδικά στις δοσμένες συνθήκες ο μόνος παράγοντας που έχει δικαίωμα να τα βάλει με το ΡΚΚ και οποιονδήποτε άλλο εισβολέα της χώρας δεν είναι καμιά ξένη δύναμη αλλά ο συριακός λαός στα πλαίσια του συριακού δημοκρατικού κινήματος, παρόλα τα πλήγματα που αυτό έχει δεχθεί.

Τελικά ο φιλοπουτινικός φασίστας Τραμπ πήρε την προεδρία των ΗΠΑ εξ εφόδου, όπως εξ εφόδου οι ομόλογοι του φιλοπουτινικοί φασίστες είχαν λίγο πριν πετάξει τη Βρετανία έξω από την Ευρώπη. Και στις δύο περιπτώσεις οι δυτικές πολιτικές ηγεσίες αιφνιδιάστηκαν.

Είναι πιθανό οι ΗΠΑ να βομβαρδίσουν το Ιράν αν οι μουλάδες δεν υποχωρήσουν στις απαιτήσεις του μόνο με τις απειλές. Έχουμε με σαφήνεια καταδικάσει τους βομβαρδισμούς του Ιούνη του 2025 από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και τους είχαμε χαρακτηρίσει προβοκάτσιες υπέρ της νεοχιτλερικής Ρωσίας γιατί σαν μόνο στόχο, τουλάχιστον από πλευράς Τραμπ, και σαν πρακτικό αποτέλεσμα είχαν να σπρώξουν τους εθνικιστές μουλάδες του Ιράν να ζητήσουν περισσότερη προστασία από τη Μόσχα με αντάλλαγμα μεγαλύτερη υποταγή τους σε αυτήν.

Αν οι προβοκάτορες συνεχίσουν με ένα νέο χτύπημα τώρα που οι μουλάδες είναι απόλυτα απομονωμένοι εσωτερικά μετά τις σφαγές του Γενάρη η κίνηση τους προς τη Μόσχα θα προχωρήσει με άλματα. Ήδη και μόνο με την απειλή επίθεσης πραγματοποιούν κοινά ναυτικά γυμνάσια, ενώ η Μόσχα επαναλαμβάνει πιο πιεστικά την πρόταση της να φυλάει εκείνη το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν, δηλαδή τη δυνατότητα του να κατασκευάζει πυρηνικά όπλα. Γι’ αυτό άλλωστε ο προβοκάτορας Τραμπ είχε καλέσει τον ιρανικό λαό σε εξέγερση υποσχόμενος ότι θα τον βοηθήσει όμως όταν άρχισαν να τον θερίζουν κατά χιλιάδες τα πολυβόλα των μουλάδων δεν κούνησε το δαχτυλάκι του για να τους βοηθήσει. Γιατί εκείνο που ήθελε ήταν και τη διεθνή απομόνωση των μουλάδων από τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες και την ταυτόχρονη συντριβή του κινήματος εναντίον τους, ώστε κάθε μελλοντική αποσταθεροποίηση τους να έχει σαν μόνο αποτέλεσμα την υποταγή τους στη Μόσχα και όχι την πτώση τους.

Κι όμως μετά από αυτήν την τρομερή προδοσία ο Τραμπ μαζεύει δυνάμεις για να πραγματοποιήσει το χτύπημα που έχει υποσχεθεί στους μουλάδες, ή καλύτερα γι αυτόν, να πετύχει το στόχο του μόνο με την απειλή χτυπήματος χωρίς να το πραγματοποιήσει.

Οι αποκαλύψεις για την ύπαρξη μιας καμπάνιας επηρεασμού του αμερικανικού λαού μέσω διαφημίσεων του facebook για λογαριασμό του Κρεμλίνου και πιο πολύ η αποκάλυψη ότι το τελευταίο μπορούσε να οργανώνει διαδηλώσεις λευκών ρατσιστών και να προκαλεί αντιδιαδηλώσεις αντιφασιστών μέσα σε περιφερειακές πολιτείες των ΗΠΑ, δίνει νέα διάσταση στην επέμβαση των νέων τσάρων στα εσωτερικά της ανταγωνιστικής τους αμερικανικής υπερδύναμης. Αυτό που είναι εκπληκτικό στην δεύτερη περίπτωση είναι το πόσο καλά η ρώσικη υπερδύναμη παρακολουθεί, μελετάει και αναλύει τις αντιθέσεις πολιτικές και κοινωνικές μέσα στις ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να επεμβαίνει σε αυτές και μάλιστα άμεσα ή έμμεσα και στους δύο πόλους κάθε τέτοιας αντίθεσης.

Η προστασία των γυναικών και των παιδιών μέσα στην οι­κογένεια είναι μια κατάκτηση των λαών που κερδήθηκε μέσα από τους μακρόχρονους αιματηρούς δημοκρατικούς και επαναστατικούς προλεταριακούς αγώνες τους για τη χειρα­φέτηση της γυναίκας. Αυτοί οι αγώνες οδήγησαν, ιδιαίτερα μετά το β΄ παγκόσμιο αντιφασιστικό πόλεμο, στην κατάκτηση ισχυρών θέσεων για τη γυναίκα σε όλα τα επίπεδα σε όλο τον κόσμο.