Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η σφο­δρή ε­πέ­λα­ση του τζι­χα­ντι­κού σου­νι­τι­κού στρα­τού του “Ι­σλαμι­κού Κρά­τους στο Ι­ράκ και τη Συ­ρί­α” (ISIS) προς την ι­ρα­κι­νή πρω­τεύ­ου­σα ό­ξυ­νε πα­ρα­πέ­ρα τις ή­δη α­ντα­γω­νι­στι­κές σχέ­σεις α­νά­με­σα στις δύ­ο ση­μα­ντι­κό­τερες θρη­σκευ­τι­κές ι­σλα­μι­κές κοι­νό­τη­τες του Ι­ράκ, την πλειο­ψη­φι­κή σι­ι­τική και τη μειο­ψη­φι­κή σου­νι­τι­κή (και δευ­τε­ρευό­ντως α­νά­με­σα στην α­ρα­βι­κή και την κουρ­δι­κή ε­θνό­τη­τα).

Είναι πιθανό οι ΗΠΑ να βομβαρδίσουν το Ιράν αν οι μουλάδες δεν υποχωρήσουν στις απαιτήσεις του μόνο με τις απειλές. Έχουμε με σαφήνεια καταδικάσει τους βομβαρδισμούς του Ιούνη του 2025 από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και τους είχαμε χαρακτηρίσει προβοκάτσιες υπέρ της νεοχιτλερικής Ρωσίας γιατί σαν μόνο στόχο, τουλάχιστον από πλευράς Τραμπ, και σαν πρακτικό αποτέλεσμα είχαν να σπρώξουν τους εθνικιστές μουλάδες του Ιράν να ζητήσουν περισσότερη προστασία από τη Μόσχα με αντάλλαγμα μεγαλύτερη υποταγή τους σε αυτήν.

Αν οι προβοκάτορες συνεχίσουν με ένα νέο χτύπημα τώρα που οι μουλάδες είναι απόλυτα απομονωμένοι εσωτερικά μετά τις σφαγές του Γενάρη η κίνηση τους προς τη Μόσχα θα προχωρήσει με άλματα. Ήδη και μόνο με την απειλή επίθεσης πραγματοποιούν κοινά ναυτικά γυμνάσια, ενώ η Μόσχα επαναλαμβάνει πιο πιεστικά την πρόταση της να φυλάει εκείνη το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν, δηλαδή τη δυνατότητα του να κατασκευάζει πυρηνικά όπλα. Γι’ αυτό άλλωστε ο προβοκάτορας Τραμπ είχε καλέσει τον ιρανικό λαό σε εξέγερση υποσχόμενος ότι θα τον βοηθήσει όμως όταν άρχισαν να τον θερίζουν κατά χιλιάδες τα πολυβόλα των μουλάδων δεν κούνησε το δαχτυλάκι του για να τους βοηθήσει. Γιατί εκείνο που ήθελε ήταν και τη διεθνή απομόνωση των μουλάδων από τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες και την ταυτόχρονη συντριβή του κινήματος εναντίον τους, ώστε κάθε μελλοντική αποσταθεροποίηση τους να έχει σαν μόνο αποτέλεσμα την υποταγή τους στη Μόσχα και όχι την πτώση τους.

Κι όμως μετά από αυτήν την τρομερή προδοσία ο Τραμπ μαζεύει δυνάμεις για να πραγματοποιήσει το χτύπημα που έχει υποσχεθεί στους μουλάδες, ή καλύτερα γι αυτόν, να πετύχει το στόχο του μόνο με την απειλή χτυπήματος χωρίς να το πραγματοποιήσει.

Σχετικά με τις εξελίξεις στο Ιράν θα έχουμε σε λίγες μέρες μια πιο καθαρή εικόνα και ελπίζουμε μια πιο λεπτομερειακή ανάλυση. Ωστόσο για να έχουν οι αναγνώστες μας την πρώτη μας εκτίμηση για τις συγκρούσεις εκεί γράφουμε εδώ λίγα λόγια.

Λίγα πολιτικά καθεστώτα στον κόσμο καταφέρνουν να συγκεντρώσουν τόσο καθολικό και τόσο έντονο μίσος από τις μάζες που εξουσιάζουν όσο το φασιστικό θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης. Το νέο στοιχείο που δείχνει πως το έδαφος τρίζει σοβαρά κάτω από τα πόδια αυτού του αιμοσταγούς τέρατος δεν είναι οι μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους – αυτό συνέβαινε και σε μια σειρά άλλες λαϊκές εξεγέρσεις – αλλά το κάψιμο των χιτζάμπ και το κόψιμο των μαλλιών των γυναικών, συμβολικές κινήσεις που δείχνουν ωστόσο πως οι ιρανικές δημοκρατικές μάζες κινούνται προς την κατεύθυνση του να τραβήξουν την πάλη με το καθεστώς των μουλάδων στα άκρα. Γιατί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης γίνεται ακόμα πιο αφόρητη η πολιτική επιβολή του μεσαιωνικού κλήρου πάνω στην κοινωνία, ιδιαίτερα η κοινωνική περιθωριοποίηση και η πλήρης απώλεια ανθρώπινης αξιοπρέπειας για τη γυναίκα, ο ασφυκτικός έλεγχος στη συμπεριφορά και την εμφάνισή της, κάτι που οδήγησε στην πρόσφατη δολοφονία της νεαρής Μασχά Αμινί από την αστυνομία ηθών.

H ματαίωση από το Δήμο της Αθήνας της παραχώρησης μιας αίθουσας του σαν βήμα για την ομιλία του πρεσβευτή του αιματοβαμμένου καθεστώτος των μουλάδων του Ιράν αποτελεί μια πολύ σημαντική νίκη για τους δημοκράτες αντιφασίστες της χώρας μας. Αυτή ήρθε σαν αποτέλεσμα της καμπάνιας διαμαρτυρίας της ΟΑΚΚΕ ενάντια σε αυτήν την παραχώρηση με την επιστολή που έστειλε στο Δήμο της Αθήνας και τη θερμή υποστήριξη που δώσανε στην καμπάνια πολλές εκατοντάδες δημοκράτες εξοργισμένοι με αυτήν την παραχώρηση. Όμως αυτή η μάχη ξεκίνησε από τους Ιρανούς πρόσφυγες και μετανάστες οι οποίοι μας ενημέρωσαν για αυτή την εκδήλωση και ταυτόχρονα οργάνωσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την αίθουσα στην οποία θα πραγματοποιούταν.

Θέλουμε ωστόσο να επισημάνουμε ότι αυτή είναι μόνο μια τακτική δημοκρατική επιτυχία. Γιατί η δημαρχία ναι μεν ματαίωσε την εκδήλωση, αλλά επικαλέστηκε «τεχνικούς λόγους», δηλαδή προσχηματικούς. Κι αυτό το έκανε γιατί από τη μια μεριά δεν μπορούσε να δικαιολογήσει στον ελληνικό λαό, και πιο πολύ στους λαούς της Ευρώπης ότι έδωσε βήμα στον εκπρόσωπο ενός φασιστικού κράτους ειδικά τη στιγμή που αυτό έχει τα χέρια του βυθισμένα στο αίμα δεκάδων χιλιάδων άοπλων δημοκρατών, ενώ από την άλλη δεν ήθελε με τίποτα να συγκρουστεί με αυτό το καθεστώς ακόμα και στην πιο κτηνώδη στιγμή του. Αυτή η στάση δεν είναι ιδιομορφία ενός Δήμου, αλλά μιας Ελλάδας που οι πολιτικές της ηγεσίες αφήνουν συνειδητά να δυναμώνουν τα τέρατα του φαιού και του «αριστερού» φασισμού, επειδή διατηρούν στο βάθος εξαιρετικές σχέσεις με τους διεθνείς προστάτες αυτών των τεράτων, δηλαδή με τους Πούτιν, Ξι και Τραμπ.

Η ελπίδα αυτής της χώρας έγκειται στο εξής: Ότι ο ελληνικός λαός μπορεί να ακολουθήσει για ένα διάστημα κάποια από αυτά τα τέρατα καθώς η ζωή του ασταμάτητα φτωχαίνει και αυτά, όπως κάνει πάντα ο φασισμός, του υπόσχονται ανακούφιση. Όμως στη σύγχρονη ιστορία του έχει αποδείξει ότι διαθέτει μια ισχυρή άμυνα: Δεν ακολουθεί μαζικά δικτάτορες. Αυτό ήταν και το βασικό μήνυμα που πήραμε από τη ματαίωση αυτής της εκδήλωσης. Πολλοί περισσότεροι άνθρωποι θύμωσαν με τους διοργανωτές της και υποστήριξαν με θέρμη την καμπάνια ακύρωσης βήματος στους σφαγείς από όσους είναι γενικά κοντά μας και στηρίζουν τις θέσεις μας. Κυρίως όμως, εξαιρετικά ελάχιστοι τους υποστήριξαν.

Τον Ιού­λη του 1994 η ε­βρα­ϊ­κή κοι­νό­τη­τα του Μπουέ­νος Ά­ι­ρες δέχτη­κε μί­α με­γά­λης κλί­μα­κας δο­λο­φο­νι­κή ε­πί­θε­ση που στοί­χι­σε τη ζω­ή σε 85 ά­τομα τραυ­μα­τί­ζο­ντας ε­κα­το­ντά­δες άλ­λα. Πολ­λά χρό­νια αρ­γό­τε­ρα η ει­σαγ­γε­λί­α της Αρ­γε­ντι­νής κα­τη­γό­ρη­σε για την ε­πί­θε­ση τη Χεζ­μπο­λάχ και το ι­σλα­μο­φα­σιστι­κό Ι­ράν σα χρη­μα­το­δό­τη της και πέ­τυχε την έκ­δο­ση διε­θνούς ε­ντάλ­ματος σύλ­λη­ψης για 6 ά­το­μα.

Την Κυριακή (22/1) το μεσημέρι, ουκρανοί, ιρανοί και αντιφασίστες συμπαραστάτες στον αγώνα τους συγκεντρώθηκαν έξω από την ιρανική πρεσβεία και έφτασαν με πορεία έξω από τη ρώσικη πρεσβεία σε μία κοινή κινητοποίηση διαμαρτυρίας ενάντια στη ρώσικη εισβολή στην Ουκρανία και το φασιστικό καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν. Οι σύντροφοι της ΟΑΚΚΕ ήταν στο πλευρό τους. Παρά το λίγο χρόνο που μεσολάβησε από την απόφαση για την κοινή εκδήλωση και την ημέρα που πραγματοποιήθηκε, η κινητοποίηση είχε συμμετοχή, ενθουσιασμό, συγκίνηση και παλμό. Οι συγκεντρωμένοι κρατούσαν πλακάτ κατά του Πούτιν και της εισβολής, αλλά και με τις φωτογραφίες της Μαχσά Αμινί, και των εκατοντάδων δολοφονημένων διαδηλωτών στο Ιράν, και πανό με συνθήματα «WORLD! HAVE THE COURAGE TO ADMIT THAT RUSSIA IS A TERRORIST STATE!” (ΚΟΣΜΕ! ΕΧΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΟΤΙ Η ΡΩΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ!»), «STOP PUTIN, STOP WAR” (ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ, ΣΤΑΜΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ), «ΟΙ ΜΟΥΛΑΔΕΣ ΚΡΕΜΑΝΕ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ, ΚΑΤΩ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΙΡΑΝ».

Με δύο κεντρικά πανό με τα συνθήματα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» και «Ο ιρανικός λαός δεν θέλει άλλο πια την ισλαμική δημοκρατία», οι ιρανοί πρόσφυγες έδωσαν δυναμικά το παρόν στην πλατεία Συντάγματος για να διαδηλώσουν ενάντια στο φασιστικό καθεστώς των μουλάδων του Ιράν και να ενώσουν τη φωνή τους με τη φωνή του εξεγερμένου ιρανικού λαού ένα χρόνο μετά τη δολοφονία της Μαχσά Αμινά και την έναρξη των μαζικών διαδηλώσεων στο Ιράν με επικεφαλής τις γυναίκες. Συγκεντρώσεις συμπαράστασης στον αγωνιζόμενο ιρανικό λαό έγιναν την ίδια μέρα, στις 16/9 σε πολλές χώρες, γεγονός που δείχνει ότι η ιρανική εξέγερση συνεχίζει να έχει μεγάλη απήχηση στους δημοκράτες σε όλο τον κόσμο.

Η ε­πέμ­βα­ση της Σα­ου­δι­κής Α­ρα­βί­ας στην Υε­μέ­νη κα­τά των ι­ρα­νό­φι­λων σι­ι­τών α­νταρ­τών Χού­δι, οι ο­ποί­οι έ­χουν κα­τα­λά­βει πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κά την εξου­σί­α ου­σια­στι­κά α­πό τον Σε­πτέμ­βριο και τυ­πι­κά α­πό τον Ια­νουά­ριο, α­νοίγει μια νέ­α πε­ρί­ο­δο για τη Μέ­ση Α­να­το­λή.

Το δημοψήφισμα για ανεξαρτησία των Κούρδων του Ιράκ και αμέσως μετά η απώλεια από τη μεριά τους του Κιρκούκ από τη συμμαχία Ιράν- Ιράκ σηματοδοτεί την αρχή της μετατροπής της ημιαυτόνομης διακυβέρνησής του ιρακινού Κουρδιστάν από έναν σε γενικές γραμμές φιλειρηνικό παράγοντα στις καταστροφικές εξελίξεις της Μέσης Ανατολής σε έναν παράγοντα πολέμου.